Ég biðst afsökunar á ljótu
orðbragði og jafnvel neikvæðni í þessu bloggi þó ég biðji
lesendur um að taka þessu ekkert alvarlega. Smá kaldhæðni í
gangi, en ég átti einn ömurlegasta "skóladag" í langann tíma
í dag. Kannski var það bara vegna þess að ég er of
skapstór.... en allavega:
Í dag var ekki venjulegur skóladagur heldur fórum
við á stað þar sem að heimilisfræði er kennd og konur hittast til
að elda og prjóna og fleira.
Þar var planið að kenna okkur að elda finnskann
mat.
Nú, ég var búin að hlakka svolítið til að fara
þangað, en það varð frekar lítið úr þeirri tilhlökkun þegar á
staðinn var komið.
Fyrst vorum við öll sett við borð og konan sem sá
um staðinn spurði okkur öll hvaðan við værum og svo framvegis.
Reyndar varð hún mjög hissa að ég væri frá Íslandi og sagði, eins
og ég hef svo oft heyrt áður, að ég væri fyrsta íslenska manneskjan
til að koma þangað. Allt í góðu með það. Svo fór hún að sýna okkur
einhverjar glærur og þurfti að útskýra hvert einasta orð: ÞETTA ER
HANDÞEYTARI, MAÐUR NOTAR HANN TIL AÐ ÞEYTA SVONA RJÓMA, ÞAÐ ER LÍKA
HÆGT MEÐ VENJULEGUM ÞEYTARA EN ÞETTA ER MIKLU
AUÐVELDARA....
Og svona hélt þetta áfram.... sigti,
matvinnsluvél, kökukefli og svo framvegis. Ég var orðin pínu
pirruð, allt í lagi að læra finnsku orðin, en ég er ekki heimsk og
ég kann alveg að nota svona tæki.
Nú næst kom að því að skipta okkur í hópa, hún
setti alla í hóp. Nema mig, ég var víst ekki eftirminnilegri en það
að hún einfaldlega hoppaði yfir mig þegar að hún var að skipta í
hópa. Frábært. En ég fór svo í hóp með einni Thaílenskri stelpu og
okkar verkefni var að baka smákökur með marmelaði í miðjunni.
Kölluð sultuaugu.
Ekkert mál með það, við tvær fórum á okkar stað,
ég greip öll hráefnin á örskömmum tíma, las yfir uppskriftina. Við
skelltum í deig á augabragði og áður en ég vissi af þá vorum við
búnar að vera svo duglegar að við vorum búnar að gera deigið, rúlla
því öllu upp í litlar kúlur, búa til "augu" á allar kúlurnar (með
því að pota ofan í þær) og setja mjög fallega marmelaði ofan í.
Ekki nóg með það heldur þá gengum við frá öllu eftir okkur og
þrifum vel og vandlega okkar borð.
Ég leit svo yfir hópinn og flestir voru bara að
labba um sjálfan sig og detta um aðra, ráfandi í hringi, tautandi
eða gargandi á hvaða tungumáli sem var. Allir þurftu hjálp og
enginn gat gert neitt. Bölvaðir vitleysingar (afsakið
orðbragðið)
Kennarinn okkar (ekki konan sem sá um staðinn)
gekk á milli hópa eins og fljótandi gufa og talaði allavega aldrei
við mig eða minn félaga. En það var allt í lagi, við vorum svo
ótrúlega gáfaðar og duglegar!
En hver voru svo verðlaunin fyrir að vera lang
duglegastar og gáfaðastar? Ó jú, af því að við höfðum klárað fyrst,
þá þurftum við að leggja á borð. Fyrir alla. Og við leystum það
hratt og vel af hendi með frábærri samvinnu. Diskar, bollar, glös,
servíettur, hnífapör og fleira og fleira fuku á borðið, hratt og
vel og vandlega, allt var mjög fínt. Svo röðuðum við stólunum,
löguðum til dúkana og pössuðum að kertastjakarnir væru ekki á
hallærislegum stöðum á borðinu.
Á meðan að allir hinir bjánarnir voru ennþá eins
og einhverskonar heilalausir klessubílar, unnu sitt verk svosem en
hægt og asnalega.
Nú! Af því að leiðinlega kellingin sem sá um
staðinn sá að ég var ekki að gera neitt, því að ég hafði verið svo
ótrúlega dugleg að klára af tvö verkefni vel og vandlega. Þá fékk
ég þau ÆÐISLEGU verðlaun, að mér var skipað að standa við vaskinn
og þvo alla HELVÍTIS diskana og skálarnar og ALLT!!!!!













Djöfull varð ég pirruð.
Sérstaklega þar sem að hún hafði sagt í byrjun
tímans að REFSINGIN fyrir þá sem að voguðu sér að tala annað
tungumál en finnsku þarna inni væri sú að vaska upp. Og ég hafði
ekki sagt orð á neinu öðru tungumáli en finnsku á meðan að allir
rússarnir og nokkrar Thai kellingar voru hneggjandi og vælandi á
sínu eigin tungumáli.
Ég bara vaskaði upp og setti í helvítis
uppþvottavélina eins og mér var skipað, svo komu fullt af
einhverjum rússum og þurftu að nota vaskinn og ráku mig í burtu,
þannig að ég fór aðeins fram. En um leið og rússarnir yfirgáfu
vaskinn og kellingarálkan sá að það var enginn í uppvaskinu fór hún
að arga og garga út um allt herbergi hvar ég væri og skipaði mér
aftur í fokkings (afsakið orðbragðið) uppvaskið.
Nú svo kláraði ég það bara og fór og tyllti mér á
stól frammi. En vildi þá ekki svo óheppilega til að 5 mínútum
seinna voru smákökurnar tilbúnar úr ofninum og Thai stelpan sem að
hafði verið félagi minn í að baka þær og kellingarálkan stóðu eins
og ráðvilltar hænur yfir plötunni með kökunum og kökudisk. Og aftur
þurfti kellingin að garga hvar ég væri og allir nemendurnir í
herberginu bentu á mig. Já þær voru nefnilega svo hrikalega
heimskar að þær gátu ekki drullast til að setja helvítis
smákökurnar á fatið sjálfar, af því að ég hafði verið með í að búa
þær til, þá var sniðugra að setja á svið svaka "scene" eins og ég
væri bara einhver letibykkja að fela mig út í horni, öskra eins og
ljón nafnið mitt og skipa mér að setja kökurnar á fatið.
Vá, ég hélt ég myndi springa af reiði þarna. Og
þá var ekki allt búið, þá átti eftir að éta allann matinn og það
tók nú sinn tíma. Ég borðaði ekki neitt, ég var of reið til þess en
reyndi að láta ekki á neinu bera. En svo þegar að allir voru búinir
að éta og kellingarálkan var bara að draga tímann endalaust í að
gera ekki neitt (mig langaði bara HEIM) og var á endanum farin að
láta einhverja rússneska kerlingu syngja lög á rússnesku sem mér
fannst bara ekkert viðeigandi í finnskum heimilisfræðitíma, þá
langaði mig mest að standa upp og strunsa heim.
En ég beið þangað til að allir hinir fóru að
ganga frá. Ég tók helling af borðinu og setti í ruslið, en um leið
og einhverjar kellingar fóru út að reykja, þá laumaði ég mér með
þeim út og bókstaflega hljóp heim.
Já, þetta eru verðlaunin fyrir að vera duglegur í
finnlandi. Fá endalaus ný og leiðinleg verkefni. Ég ætla framvegis
alltaf að vera hundlöt og til einskis nýt. 

Jæja! Muna það að hringja sig inn veika í næsta
heimilisfræði tíma! Eða bara mæta, stela uppskriftunum og fara heim

Kveðja
Þórunn
Ps. ég bara virkilega virkilega virkilega hata uppvask og ég var
sú eina sem að var að gera eitthvað þarna á meðan að hinir voru
bara að láta eins og fífl. Og mér var ekki einu sinni hrósað,
heldur bara skipað að gera meira og meira eins og einhver
þræll